1 FİLM 3 YORUM




Bir Yönetmen Üç Yorum: Ken Loach Sineması

“Anlatmak zorunda olduğun bir hikâye bulmalısın.  
Anlatsan güzel olabilecek bir hikâye değil, 
anlatmak zorunda olduğun bir hikâye olmalı.”
Ken Loach

kampfplatz 12. Sayısında Ken Loach sinemasını odağa alıyor. Loach’un serüveni 1964’te TeletaleZ Cars ve Diary of a Young Man gibi televizyon serilerinde başladı. Bu yolculuğun ilk uzun metraj durağı olan Poor Cow’dan (1967) bugüne epeyce bir zaman geçti. Kes (1969), Riff-Raff (1991), Land and Freedom (1995), Carla’s Song (1996), Bread and Roses (2000), Sweet Sixteen (2002), The Wind that Shakes the Barley (2006), The Angel’s Share (2012) ve I, Daniel Blake (2016) bu serüvene mührünü basan başyapıtlardan… Kapitalizmin sınıfsal tahakkümü, gündelik yaşamın öğütücü makineleri, kadının altında ezildiği toplumsal cinsiyet normları, ezilen kimlikler, alt kültürler… Ne kadar başlık açarsak açalım, bu kariyeri tüketecek tam bir kayıt tutmamız neredeyse imkânsız. Öyle tüketilemez ve bir o kadar da üretken bir sinema dili ki bu, yapılan her analizi hep daha fazlasına zorluyor. Hem espriyi hem kederi, hem öfkeyi hem kahkahayı bir ve aynı dayanılmaz gerçekliğin farklı boyutlarına yönelttiği kamerasıyla üretebilen Ken Loach, bizi bu gerçeklik hakkında hep daha fazla konuşmaya çağırıyor. Ama bir şartı var: taraf tutmalısınız!

Günümüz hâkim sinema anlatılarının hilafına Ken Loach sizin gerçeklik karşısında nesnel bir konum almanıza müsaade etmez. Soğukkanlı bir sinema analistinin gözleriyle baktığınızda Loach’un sinemasından öğrenebileceğiniz çok az şey vardır. Karşısında kendinizi ya gülerken bulursunuz ya ağlarken ya da kaslarınız öfkeden seğirirken… Ama her defasında bir konumu benimseyerek güler her defasında bir konumdan tiksinerek ağlarsınız. Her şeyden önce bir pozisyon alırsınız, almalısınız. O, anlatmak zorunda olduğu hikâyeler anlatır; siz de izlemek, tanık olmak zorunda olduğunuz hikâyeler izlersiniz. Sinemayı bir seçenek değil, bir zorunluluk haline getiren bir tarzdır bu. O halde, bizim için de Ken Loach sinemasına odaklanmak, bu eseri yeniden ve yeniden tartışmaya açmak, hep bir fazlasına kendimizi zorlamak bir seçenek değil, zorunluluk. Ken Loach bize, tercih şansı bırakmıyor… kampfplatz Ken Loach sinemasına odaklanmak zorunda!

Yazılarınızı 1 Aralık 2018 tarihine kadar kampfplatzdergisi@gmail.com adresine yollayabilirsiniz.